Konflikty w radzie pedagogicznej są nieuniknione i mogą zdarzać się w każdej placówce oświatowej. W idealnym świecie spory na linii nauczyciel – dyrektor nie powinny się wydarzać. Przecież wszyscy – mówiąc kolokwialnie – „grają do tej samej bramki”. A jednak! Praca z ludźmi nie jest prosta, a dyrektor często stoi na straży dobrego imienia placówki, którą zarządza. Niejednokrotnie boryka się z dylematem, jak zachować się w sytuacji, gdy nauczyciel lub inny pracownik narusza dobre imię przedszkola. Czy dyrektor dysponuje dostatecznymi narzędziami, które pozwolą mu skutecznie zażegnać kryzys w placówce?
Dział: W praktyce
Telefon z komisariatu policji z prośbą o dane dziecka, pismo z sądu rodzinnego żądające dokumentacji, wniosek od kuratora sądowego o informacje na temat frekwencji i zachowania podopiecznego, zapytanie z ośrodka pomocy społecznej dotyczące sytuacji rodzinnej – to sytuacje, które mogą wywołać niepewność nawet u najbardziej doświadczonego dyrektora przedszkola. Jest to moment, w którym przepisy RODO spotykają się z innymi przepisami prawa, które zobowiązują placówki oświatowe do ścisłej współpracy z organami i różnymi instytucjami
w realizacji ich ustawowych zadań. Jak pogodzić ochronę danych z udostępnianiem danych innym podmiotom i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów?
Poniedziałek, 8:30, sekretariat placówki. Matka dziecka złożyła tydzień temu pisemny sprzeciw wobec publikowania wizerunku córki na stronie placówki. Dziś rano pojawił się ojciec z pismem – dziecko mówi w domu, że czuje się wykluczone; ojciec domaga się, aby placówka publikowała wszystkie zdjęcia z życia klasy, włącznie z tymi, na których jest jego córka. „To moje prawo rodzicielskie” – podkreśla – „Żona nie może mi dyktować, co mam robić”.
Kontrola Państwowej Inspekcji Sanitarnej to nieodzowny, ale też jakże ważny element pracy placówki oświatowej. Ma na celu sprawdzenie, czy placówka spełnia wszystkie wymogi sanitarne, higieniczne i zdrowotne, aby zapewnić dzieciom bezpieczne warunki opieki i nauki. Jak się do niej odpowiednio przygotować?
Eksperyment pedagogiczny i innowacja pedagogiczna to dwa różne sposoby wprowadzania zmian w szkole – oba wymagają odpowiedniego przygotowania, ale różnią się zakresem, celem i formalnością procedur. W drugiej części artykułu szczegółowo omawiamy konkretne kroki, jakie należy podjąć przy planowaniu i wdrażaniu zarówno eksperymentu, jak i innowacji pedagogicznej.
Początek roku szkolnego i czas jesieni to moment, w którym dyrektor może zweryfikować i jeszcze lepiej zorganizować zajęcia dodatkowe w przedszkolu.
Jak się do tego zabrać? Jak dopasować zajęcia do poszczególnych grup wiekowych? I wreszcie – jaka liczba zajęć jest odpowiednia dla przedszkolaków, aby rozwinąć ich pasje, a nie przeciążyć?
W obowiązujących założeniach dotyczących sprawowania nadzoru pedagogicznego opisanych w art. 55 ustawy Prawo oświatowe1 zostało zawarte bardzo wyraźne wskazanie, że ten rodzaj nadzoru polega między innymi na inspirowaniu nauczycieli do poprawy istniejących lub wdrożenia nowych rozwiązań w procesie kształcenia, przy zastosowaniu innowacyjnych działań programowych, organizacyjnych lub metodycznych, których celem jest rozwijanie kompetencji uczniów. Zapis ten jest merytorycznie skorelowany z art. 45 tej samej ustawy oświatowej, który z kolei opisuje realizację w szkole eksperymentu pedagogicznego. To właśnie eksperyment pedagogiczny i innowacja pedagogiczna stanowią bardzo istotne formy praktycznej
realizacji działań innowacyjnych nauczycieli, do których szkoła jest z natury rzeczy powołana.
Czas edukacji przedszkolnej to wyjątkowy moment w życiu dziecka, w którym poznaje ono nie tylko najbliższe otoczenie, ale też poszerza krąg swoich zainteresowań. Przedszkole to miejsce, które powinno mu to ułatwić i pokazać zarówno ten bliski, jak i dalszy świat. Jedną z metod umożliwiających realizację tych zagadnień z podstawy programowej jest zapraszanie do przedszkola ciekawych gości. Jak jednak zorganizować odwiedziny w przedszkolu,
aby były ciekawe, a przede wszystkim bezpieczne? Jak udokumentować takie wydarzenia? I wreszcie – jak reagować, gdy w przedszkolu pojawi się nieoczekiwany gość?
Powszechnie wiadomo, że większość dzieci w wieku przedszkolnym ma często nieograniczony dostęp do urządzeń ekranowych. Telewizory, tablety, smartfony stały się nieodzownym „narzędziem wychowawczym”. Wielu rodziców, a także nauczycieli, nie wyobraża sobie bez nich codziennego funkcjonowania. Dzięki tego typu urządzeniom opiekunowie zyskują tzw. chwilę spokoju, nauczyciele zaś upatrują w nich sposobu na kreatywne zajęcia. Ale czy chwila jest warta szeregu zagrożeń dla zdrowia i życia małego dziecka?
Koniec roku szkolnego, czas wakacji i początek jesieni to czas, kiedy w naszych placówkach możemy pozwolić sobie na znacznie więcej wyjść zorganizowanych i wycieczek. Gdy pogoda sprzyja, potrzebujemy tylko jednego – odpowiedniej organizacji ze strony nauczycieli i dyrekcji placówki. Jak się do tego przygotować, na co zwrócić uwagę i jaka jest rola dyrektora w tym zakresie?
Temat wynagrodzenia nauczycieli raz po raz powraca w debacie publicznej i niezmiennie od lat budzi kontrowersje i wątpliwości. Polski system edukacji
to teren, na którym ścierają się sprzeczne dążenia i oczekiwania interesariuszy – nauczycieli, uczniów, rodziców, samorządów, związków zawodowych, a wreszcie władz centralnych. Brak konsensusu między tymi grupami jest szczególnie widoczny w obszarze finansowania oświaty, a zwłaszcza wynagradzania nauczycieli. To powoduje, że mimo kluczowej roli, jaką nauczyciele odgrywają w kształtowaniu przyszłych pokoleń, ich zarobki pozostają na poziomie nieproporcjonalnie niskim wobec odpowiedzialności czy zakresu obowiązków i zadań, jakie nauczyciele codziennie wykonują.
Edukacja przedszkolna jest jednym z bazowych elementów w rozwoju dziecka. Wiek 3–6 lat jest najbardziej newralgicznym czasem, kiedy dziecko nabywa podstawy do rozwijania kompetencji kluczowych. Jedną z nich jest porozumiewanie się w językach obcych.